"Robert Frost (1874-1963) dichtte begrijpelijke poëzie in mooie maar eenvoudige taal. Als een van zijn grootste verdiensten wordt gezien, dat hij de prosodie van de spreektaal van New-England in zijn verzen ving. Geen gezwollen frases, geen dikke woorden. Gewone mensentaal in een herkenbare literaire, in wezen negentiende-eeuwse vorm. De bruggenbouwer tussen twee eeuwen. Geen elitaire modernist, iedereen kon het snappen. Voeg daarbij dat zijn onderwerp het landleven was, dat zijn poëzie dus eigenlijk een soort natuurpoëzie is, en je hebt alle redenen bij elkaar om zijn langdurige populariteit te verklaren.
En tevens alle redenen om te verklaren waarom deze man, voormalig poet laureate, die maar liefst vier keer de Pulitzer Prize won, in de jaren zeventig in diskrediet begon te raken. Na zijn dood werd hij een tijd lang beschouwd als een folky, een aaibare verzensmid, een soort literaire Rien Poortvliet. Iedereen kende zijn bekendste gedichten – maar wie las hem nou nog, die doorgeschoten negentiende-eeuwer? Tegenwoordig wordt hij weer op waarde geschat en gezien als een van de grootste Amerikaanse dichters van de twintigste eeuw.
De populariteit die Frost in de Engelssprekende wereld kent is nauwelijks weerspiegeld in ons taalgebied. Er zijn her en der (vooral online) wat vertalingen te vinden maar Aan de wind die dooi brengt is de eerste bundel met Nederlandse versies van Frosts bekende en minder bekende gedichten.
Uit het rijke oeuvre van Frost selecteerde Jan-Paul van Spaendonck een gevarieerde keuze van 33 gedichten en maakte daarvan prachtige vertalingen waarbij rijm en metrum van de oorspronkelijke verzen behouden bleven. Tevens schreef hij een informatief nawoord waarin ingegaan wordt op leven en werk van Frost.
Aan de wind die dooi brengt heeft een omvang van 52 pagina’s en verschijnt als 22e deel in de reeks Saldencahiers."
(Uit een nieuwsbrief van de uitgeverij. Bestellen bij mij of via: Statenhofpers.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten