Vakbroeder X blogde over zijn verslaafde zoon en over de zwaar tekortschietende verslavingszorg hier ter stede. Ik was ontdaan door wat ik las en stuurde hem een bericht waarin ik hem met de beste bedoelingen praktische raad gaf, puttend uit mijn eigen rijke ervaring. Normaal zou ik er niet aan denken om een vreemde daarmee lastig te vallen, maar we waren al in App-gesprek over iets heel anders, dus ik waagde het erop.
Daarna hoorde of liever gezegd las ik niets meer van X. Ook niet toen ik voorzichtig aandrong op een antwoord in zake ons oorspronkelijke gespreksonderwerp. Opgelost in ijle lucht; ghosting schijnt dat in modern jargon te heten. Het liet mij achter met een knagend gevoel: had ik iets fout gedaan, de fatsoensregels overschreden? Ik zette het van me af maar begrijpen deed ik het niet.
Mijn zuster, eveneens blogger, vroeg me wat ik deed met teksten over mezelf die wel erg onthullend zijn. Durfde ik die aan? Ik antwoordde dat ik op mijn blog intuïtieve maar duidelijke grenzen stelde aan wat wel en niet de openbaarheid in kon. Een blog is, als het over persoonlijke zaken gaat, vaak vooral gezellig en moet ook door wildvreemden gelezen kunnen worden. Het is alsof je in restaurant of café de tafel entertaint met verhalen, de omstanders mogen gerust meeluisteren.
Wil je als auteur meer van jezelf kwijt, wil je - ik noem maar wat - over je seksleven of andere fysieke intimiteiten schrijven, dan is een column niet het meest geschikte medium.
Behalve natuurlijk, als het een specifieke doelgroep betreft: het viel me decennia geleden al op hoe preuts onze tijd is geworden vergeleken met de jaren waarin ik groot ben geworden - alleen in de medische rubriek mag je nog over je intieme delen schrijven, en dan juist liefst zo gedetailleerd en openhartig mogelijk! Preuts, onze tijd, behalve in afgebakende gevallen, en dan scháámteloos. Spuiten en slikken. De porno-industrie waarin je sans gene kunt werken zonder jezelf naar de zelfkant van de samenleving te verbannen. Het intieme is geprofessionaliseerd.
Terug naar blogs. Wie daarin verder wil gaan dan gezellige (herkenbare!) verhaaltjes uit het dagelijks leven, liefst opgetekend met zelfspot en voorzien van een happy end (nee, géén happy ending) als kers op de taart, die moet maar een boek schrijven. Een roman bedoel ik.
Ik ben in die paar romaneske werkjes die ik heb geschreven een heel stuk verder gegaan dan ik op deze plaats zou doen. Nog niet ver genoeg misschien om een echte grotemensenschrijver te zijn, zoals mijn zus dat noemt, maar voor mij was het al heel wat.
Waarom daar dan wel en hier niet?
Het omslag van een boek omhult een intieme ruimte waarin compromisloze openheid heerst. Wie het boek aanschaft krijgt de sleutel en wordt lid van een privéclub. Wie niet betaalt maar zonder lid te zijn het boek openslaat doet dat op eigen risico. Hij of zij is een gluurder en de schrijver hoeft met gluurders geen rekening te houden en hoeft zich dus niet te schamen voor uitgelekte geheimen die hij met zijn clubleden heeft gedeeld. Zo is de afspraak tussen lezer en schrijver.
X heeft sinds die genegeerde goede raad van mij nooit meer over zijn zoon geblogd. Misschien heb ik hem de ogen geopend? Wij bloggers worden gelezen en gehoord. Dat betekent verantwoordelijkheid, en verantwoordelijkheid is eng.
Illustratie: 'Amsterdam, the Red Light District', Leonid Afremov (1955-2019)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten