We zijn het huis een beetje aan het opruimen, mijn dochter en ik. De bedoeling is dat er binnenkort een schoonmaker wordt geronseld. Vroeger kwam elke derde week Slama de boel kuisen, die Berber-liedjes zong tijdens de afwas en zich altijd eerst bukte om mijn katten te begroeten. Na de pandemie ben ik haar uit het oog verloren - haar telefoon gaf een piepsignaal en waar ze woonde wist ik slechts ongeveer. Zou ze nog wel leven? Ik vrees het ergste.
Voor er, eindelijk, vervanging voor haar komt, moet alles wel een beetje netjes zijn: een hulp in de huishouding kan tenslotte ook "nee" zeggen. We hebben gedweild en gestofzuigd, de ontstopper komt volgende week de langzaam dichtgeslibde keukenafvoer opfrissen, er zijn al twee tassen met lege flesjes naar de statiegeldautomaat gebracht. De derde zou ik vanmorgen wegbrengen.
Er was geen regen voorspeld maar hij viel toch. Ik ben altijd blij als de voorspellingen niet kloppen, zoals dat vroeger heel gewoon was. Vreemd genoeg alleen als het tegenvalt: blijft voorspeld noodweer uit, dan voelt dat als 'flauw'. Maar ieder onaangekondigd buitje maakt me een moment lang gelukkig.
Ik stond buiten met die zware tas naar de passerende paraplu's te kijken en veranderde mijn plan. De druppels werden al dikker. Geen Museumplein vandaag, te ver lopen. Ik stapte in mijn auto en reed naar de Stadionbuurt. Daar zou ik eerst de Appie bezoeken en vervolgens bij de Ekoplaza een fles goede Riesling kopen, Vom Berg.
Toen ik mijn ecologische versnaperingen in de auto had gelegd was het droog. Ik had mijn vaste parkwandeling gemist en besloot hier een ommetje te maken. Via het Van Tuyll van Serooskerkenplein, dat ooit ontworpen was om een zichtlijn te werpen op het Olympisch Stadion, wandelde ik naar de kade. Opeens herinnerde ik me dat ik toen ik hier woonde, tussen 1984 en 1989, na het avondeten een vaste wandeling maakte: uit mijn Jasonstraat de voetgangersbrug van het Zuider Amstelkanaal over, en dan langs het Spinoza Lyceum via de volgende brug (nr. 414) terug langs de Stadionkade. Daar liep ik nu. Iets in mij overreedde me tot een tochtje langs Memory Lane.
De Jasonstraat was zo goed als onveranderd. Ik keek op nummer 40 naar binnen: in de erker waar mijn werkkamertje was geweest, met bureau en tikmachine, en die later het babykamertje van Martijn werd, stond een bed. Ik was verbaasd dat er een bed in paste - in de grotere zijkamer waar wij toen sliepen was er al nauwelijks plaats voor. Ik dacht aan mijn vervelende buurman, een nerveuze leraar Engels die aan hoofdpijn leed en altijd klaagde over geluidsoverlast. Natuurlijk had hij gelijk, ik timmerde te hard op de piano toen en zong uit volle borst, maar ik stelde nu vast dat er een heel trappenhuis tussen zijn en mijn huis lag. Daarboven woonde een Franse lerares met een pruik, die volgens een koperen plaat aan de buitenmuur les aan huis gaf. Haar volwassen dochter woonde bij haar in. Zij hebben slechts één keer geklaagd, op het feest na mijn eindexamen conservatorium. Weet je wel hoe laat het is? Het mag nu echt wel wat zachter. Het was drie uur 's nachts en we draaiden ZZ Top, Sharp Dressed Men, snoeihard. Ik excuseerde me met dubbele tong en gaf de volumeknop een zwaai naar links.
De bakker op de hoek was er niet meer, daar was nu een sportschooltje. De slijter waar ik mijn slanke beugelflessen Leeuw-bier haalde was allang weg. De drogist was een Thaise massagesalon. Maar in de Argonautenstraat stonden de paardenkastanjes nog net zo herfstig als toen: die knoestige Toonder-bomen hadden me destijds verzoend met het wonen in de stad. Ik passeerde het bakstenen verenigingsgebouwtje met speeltuin waar we een kwartje per bezoek moesten betalen en kwam terug op de Van Tuyll van Serooskerkenweg. Hermes, Antiek en Curiosa was er nog. Ik snuffelde een beetje, aarzelde bij een stenen tjobek - die van ons was in de inboedel van mijn ex beland - vroeg of ze weleens glazen met groene voet hadden ('ja, maar niet nu'), luisterde nog even naar Witchy Woman, en zocht de auto en het heden op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten