Omdat ik na zoveel jaar en zoveel stukjes nogal eens in herhaling verval kijk ik eerst of ik de titel van dit blog al eerder heb gebruikt.
Nee. Wel spelen ze in verschillende blogs een rol, mijn gordijnen; vrijwel altijd als symbool van geborgenheid. Geen zichtbaar bankstel en dressoir met plastic rozen voor mij, liever de omhooggetrokken ophaalbrug.
Dit voorjaar, u herinnert zich dat nog wel, werden mijn ramen en deuren aan de tuinkant vervangen door exacte kopieën met dubbelglas, energiezuinig, tochtbestendig. De gordijnen moesten er toen af opdat de mannen vrije werkruimte hadden. Na afloop (de zomer kwam eraan) dacht ik: mooi, dat grote glazen oppervlak, die heldere kijk op de wereld; houen zo!
Toen werd het, nog niet zo lang geleden, herfst. Vreemd hoe dat gaat: wat in het vorige seizoen mooi open was leek nu onherbergzaam kaal. Het vroeg invallende donker keek brutaal naar binnen.
De gordijnen moeten terug, zei ik tegen mijn dochter. Kerstmis nadert. Zij was het er hartgrondig mee eens, kerstmis is haar seizoen.
Ik verzamelde moed, sleepte de verroeste trapleer van het balkon, haalde de gordijnen uit mijn slaapkamer, waar ze opgevouwen op een stoel de zomer hadden doorgebracht, controleerde of er nog genoeg lopertjes waren, klom omhoog en herstelde de oude toestand. Tevreden keken we naar het plooiende rood dat vanaf de namiddag het kille duister buitensloot.
Mijn werkkamertje, mijn cockpit, wilde ik licht houden; 's avonds ben ik er trouwens niet zo veel, dan hang ik voor de tv of speel luit, schrijven doe ik overdag - hoogstens pak ik er een boek uit de kast. Maar met gordijnen voor en achter leek zich opeens een koud gat achter mijn bureau te openen.
Vanmiddag heb ik ook hier de draperie (want dat is het, een zwaar vallend sierdoek van dikke, goud-roden stof) opgehangen.
Dit stukje is bijna af. Mijn scherm springt op dark mode. Er brandt een kaars. Ik zal ze zo sluiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten