Ik zal het kort houden, want ik ben evenmin bij klaagzangen gebaat als jullie, lezers. Ik doe mijn best het net zo makkelijk op te vatten als iedereen die ik erover spreek. Want wat is er nu helemaal aan de hand? Vrijwel niets. Zeker als je het afzet tegen het wereldnieuws dat dagelijks ieder vonkje optimisme probeert te doven.
Er was weer eens een brief van Stadgenoot, de woningbouwvereniging. Groot onderhoud van de achterkant van het gebouw. We spreken nazomer 2025. Daarna verschenen er tempo comodo verschillende timmerlieden voor opmeting van de kozijnen, eerst losjes, voor een offerte, later, toen Timmerfabriek de Jong uit Woudsend de opdracht gewonnen had, precies, voor het definitieve maatwerk. Februari zou het worden.
Het werd eind maart, de merels zongen al. Eerst werd ik op een maandagmorgen nog wakker gebeld door twee drukke mannen die de gewraakte ramen en deuren op asbest kwamen controleren. Het zou maar even duren, goed dat ik thuis was, zo klaar. Toen ik me aangekleed had en poolshoogte kwam nemen waar al dat gewrik, gehamer en gescheur toch voor nodig was, kreeg ik te horen dat er bij de renovatie in 2005 naar aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid al gekeken was naar asbest, maar dat dat niet officieel geregistreerd was. Een verzuim dat nu formeel rechtgezet moest worden. Maar waarom al die moeite, wilde ik weten, dat oude houtwerk ging immers toch allemaal weg? Ja, maar dat mocht niet bij normaal bouwafval gedeponeerd worden als er mógelijk nog asbest in aanwezig was. Regels, meneer. Ik knikte semi-begrijpend.
Een paar dagen later kwam voor dag en dauw de hoogwerker. Vers gezaagde panelen, deuren en ramen werden over het dak geheveld en via de eerder neergezette steigers op de balkons neergelaten. Er waren fouten met het voorsorteren gemaakt dus een deel moest opnieuw - de hijskaan stond de hele dag te dreunen. Bij mijn balkon tikten de mannen er per ongeluk een keukenruitje uit. De volgende dag om zeven uur, voor de shift begon, zouden ze dat komen dicht tapen, want we willen natuurlijk niet dat u zich bezeert. Om zeven uur kwamen ze inderdaad, ik had inderhaast een broek aangetrokken. Aardige kerels, boomlang en blond, ze stelden zich voor en ik kreeg een hand.
Nu is het wachten op de dag dat mijn draaiende delen aan de beurt zijn. Ik sta ingepland op 18 en 19 april. Maar aan de gang van zaken bij de overbuurvrouw zie ik dat het allemaal niet zo vlot gaat. Het zou weleens flink kunnen uitlopen. Ik maak al scenario's voor de katten: die moeten een paar dagen in twee kamers worden opgesloten. En al die tijd kunnen ze niet op het balkon van de lente genieten, want het gaas is eraf en ze zijn niet te vertrouwen: ik zie die onbesuisde dikzakken gerust op de reling springen en van driehoog naar beneden donderen, een vogeltje achterna. Daarna komt er een nieuw kattennet en gaan we hopelijk een mooie, rustige zomer tegemoet, met veel koerende duiven en zachte briesjes die worden genoten terwijl ze sluimeren in mijn aftandse balkonstoel die nu in ballingschap in de huiskamer staat.
Ik zei al, het is niets. Maar het is de lange voorgeschiedenis van verbouwingen, opknapbeurten en renovaties die een mens overgevoelig maakt voor alles wat zijn rust en privacy aantast. Een steigertje, een bescheiden schuurmachine en een paar werklui en je voelt je belegerd.
In een volgend leven koop ik mijn huis - dan haal je je al die overlast tenminste zélf aan, en dat is beter voor de gemoedsrust, al kost het een paar duiten.
*
Reclame! Koopt allen, via deze link: KROONJAAR
